Σαν σήμερα ήταν πρίν πέντε χρόνια που έφυγες, σαν σήμερα που άκουσα τη φωνή σου για τελευταία φορά, που κράτησα το τελευταίο βλέμμα σου για πάντα. Και τότε Τετάρτη μάλλον ήτανε, μόνο που από το απόγευμα είχε αρχίσει να ψιχαλίζει... πέντε χρόνια που έφυγες και είσαι πάντα εδώ..για πάντα.
Αυτός ο χρόνος τελικά δεν είναι και από τους καλύτερους μου
.Προβλήματα στενοχώριες αρρώστειες και θάνατοι αγαπημένων και γνωστών μου προσώπων, και παει λέγοντας.
Επειδή όμως δεν το βάζω εύκολα κάτω και πιστεύω πως πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι και να το παλεύουμε εκμεταλλεύτηκα την επίσκεψη της κόρης μου και είπα να πάμε για μπανάκι, βουτιές για στρειδάκια και κυδώνια, και άλλα τέτοια εξτρήμ ξέρετε τώρα!
Ψάχναμε δε μια παραλία ήσυχη χωρίς κόσμο και βρήκαμε μια που είχε μόνο έναν λουόμενο, μέσα στο νερό να χαλαρώνει. Ομως φύγαμε γιατί ξέραμε από άλλες φορές οτι εκεί ήταν πολύ ρηχά και πήγαμε για την αμέσως επόμενη.
Την ώρα που άραζα το Μήτσο (το κάρο μου το λέω Μήτσο) κάτι δεν μου πήγαινε καλά, κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού μου μου έλεγε να γυρίσω στην προηγούμενη παραλία, τότε κοιτάχτηκα με την κόρη μου και αυτομάτως κατάλαβα ότι το ίδιο συνέβαινε και σε κείνη. Οταν φτάσαμε ο λουόμενος ήταν ακόμα στην ίδια θέση ανάσκελα και χαλαρός να επιπλέει στο νερό.Πρώτη πλησίασε η κόρη μου και τον είδε.
Το θέαμα ενος ανθρώπου νεκρού που το κύμα τον έσερνε στα χαλίκια και του έγδερνε την πλάτη. Πιάσαμε τα τηλέφωνα αστυνομία λιμεναρχείο ΕΚΑΒ, ρωτήσαμε αν μπορούσαμε να τον τραβήξουμε έξω, και αφού μας είπαν ναι τότε προσπάθησα να βρω σφυγμό αλλά ήταν πολύ αργά γι αυτόν ,του έκλεισα τα μάτια και περιμέναμε το λιμεναρχείο.
Κοιτάζοντας πρός τα πάνω στο ύψωμα που ήταν τα σπίτια είδα μια γυναίκα με ένα παιδάκι να κατεβαίνουν για μπάνιο. Δεν ξέρω τι με έκανε να υποθέσω ότι ήταν η γυναίκα του, διαίσθηση ίσως;
Εστειλα την κόρη μου προς το μέρος τους για να μη δεί το παιδάκι το θέαμα που ίσως να μην ξέχναγε ποτέ.
Τους είπε (αφού βεβαιώθηκε ότι ήταν συγγενείς) ότι είχε ζαλιστεί και επέμενε να μη κατέβει το παιδάκι κάτω αλλά να μείνει σε μια γειτόνισα.
Η κυρία που ήταν η γυναίκα του νόμισε ότι απλά είχε ζαλιστεί -δεν ήταν δική μας δουλειά να της πούμε τίποτα εμείς-αυτό θα το έκαναν οι αρμόδιοι. Μέσα σε πέντε λεπτά ήρθαν το ΕΚΑΒ το λιμεναρχείο και η πυροσβεστική,και τότε αφού μας πήραν τα στοιχεία ο λιμενικός είπε στη γυναίκα που νόμισε ότι επρόκειτο για ζαλάδα "κυρία μου συλλυπητήρια" .
Τι να σας λέω τώρα πανικός ,η γυναίκα να ξεφωνίζει παραλίγο να μας έμενε κι αυτή. Ευτυχώς το παιδάκι δεν τα έζησε όλα αυτά.Η τελευταία ανάμνηση απο τον παπού του δεν θα είναι ένα άψυχο πτώμα γδαρμένο απο τα χαλίκια.
Θα θυμάται τον παπού του να τον χαιρετάει φεύγοντας απο το σπίτι λέγοντάς του "μην αργήσετε πάρε τη γιαγιά και ελάτε".....
Γενικά δεν πιστεύω πως είμαι ρομαντικός άνθρωπος, και δε με συγκινούν τα πολλά ζαχαρώματα μεταξύ των ζευγαριών, ίσως γιατί πιστεύω ότι μερικά πράγματα είναι προσωπικά και πρέπει να μένουν προσωπικά. Ετσι λοιπόν ποτέ δεν έχω ζηλέψει τα ζευγάρια που φιλιούνται σαχλά στο δρόμο σα να μην υπάρχουν άλλοι δίπλα τους, και γιά να είμαι ειλικρινής ξενερώνω και ενοχλούμαι. Αντίθετα μπορεί να δακρύσω αν δω ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να κρατιέται αγκαζέ και ο ένας να στηρίζει τον άλλο, ή να κάνουν κάποιες στοργικές χειρονομίες, όπως να φτιάχνει ο ένας τα μαλλιά του άλλου όταν τα έχει ανακατέψει ο αέρας, ή να σκουπίζει ένα ανύπαρκτο λεκέ μόνο και μόνο γιά να έχουν επαφή.
Ομως αυτό που ζήλεψα πριν χρόνια δεν ήταν ένα ζευγάρι αλλά ένα σκηνικό που είχε στηθεί από ένα ζευγάρι.
Βράδυ πολύ αργά στον Καρέα. Πήγαινα συχνά εκεί και κοιτούσα από ψηλά την πόλη . Εκανα τον απολογισμό της ημέρας , ηρεμούσα και μετά έφευγα.
Ενα βράδυ λοιπόν πρόσεξα καταμεσίς του δρόμου κάτι που γυάλιζε. Μου κίνησε την περιέργεια και σταμάτησα να δω τι είναι.
Ηταν ένα μπουκάλι ακριβή σαμπάνια και δύο ποτήρια με ψηλό πόδι εκεί αφημένα στο δρόμο.
Από το μπουκάλι έλειπε όσο χώραγαν τα δύο ποτήρια και ήταν ένα σκηνικό που αν ήμουνα σκηνοθέτης θα το έβαζα σε ταινία .
Φαντάστηκα το ζευγάρι που είχε αφήσει πίσω του σαμπάνια και ποτήρια και χαμογέλασα ενώ ένοιωσα ένα τσιμπηματάκι ζήλειας να με διαπερνά.
Ε ναι λοιπόν υπάρχουν τόσοι τρόποι γιά να δείξεις στο άλλο τι νοιώθεις , γιά να τον κάνεις να νοιώθει ξεχωριστός .
Εκείνο το βράδυ άργησα να πάω στο σπίτι μου . Περίμενα και με το πρώτο φως φωτογράφισα το σκηνικό.
Εχουν περάσει τόσα χρόνια και το θυμάμαι ακόμα σαν κάτι πολύ ρομαντικό και πολύ τρυφερό.
Τη φωτογραφία δεν την έχω πιά αλλά δεν μου χρειάζεται γιατί έχω ζωντανή τη σκηνή στο μυαλό μου, και ακόμα και τώρα μετά τόσα χρόνια νοιώθω ένα τσιμπηματάκι ζήλειας στην καρδιά....
Αποφάσισα λοπόν να νοσήσω κατά... παραγγελία του dracator, μήπως και καταφέρω να αναπτύξω αντισώματα.
(...απ' τον σταθερό γραφικό χαρακτήρα μου, διαφαίνεται πιστεύω η ισορροπημένη μου προσωπικότητα!...)
Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
Λοιπόν, επειδή δε νομίζω να έχει μείνει κανείς απροσκάλεστος, προσφέρονται 5 ανοιχτές προσκλήσεις για όποιον κάνει τη βόλτα του από 'δω...
Μετά από ταλαιπωρία μιας ώρας μέσα στο αυτοκίνητο το οποίο ξερόψηνε ο ήλιος με κέφι, έφτασα επιτέλους λίγα μέτρα από την πηγή,- την αντλία ήθελα να πω -για να γεμίσω το κάρο βενζίνη.
Η υπέροχη μυρωδιά της ήδη μου γαργάλαγε τα ρουθούνια και οι σκέψεις χόρευαν μέσα στο μισοζαλισμένο από τη χαρά αλλά και από τη μαστούρα λόγω -βενζίνης- μυαλό μου. Το χέρι μου άδραξε ηδονικά το κλειδί και ετομάστηκα για το θριαμβευτικό finish .
Ομως τα όνειρα κοστίζουν ακριβά και το ρημάδι δεν έλεγε να κάνει βήμα.Εδώ βρήκες ρε φίλε να πεθάνεις; και νομίζεις ότι είναι η κατάλληλη στιγμή; Βρε τι καλοπιάσματα του έκανα τι το ζόρισα αυτό τίποτα .Η μπαταρία πάπαλα.
Οι πίσω από μένα αφού πρώτα κόρναραν ,μετά άρχισαν να βρίζουν ,και μετά αφού κανείς δεν κατέβηκε να βοηθήσει , έσπευσαν να καλύψουν το κενό μπροστά μου ώστε να μου είναι αδύνατο να με σπρώξει κάποιος και να ξεκινήσω.
Να με σπρώξει κάποιος... ναι τώρα αυτό είναι ένα θέματάκι βέβαια, γιατί όλως περιέργως όλοι είχαν πρόβλημα υγείας και δεν μπορούσαν όχι να σπρώξουν αλλά ούτε από το κάρο να κατέβουν.
Θερίζει το λουμπάγκο βρε παιδί μου όλες τις ηλικίες, κατά προτίμηση τους νέους που γυμνάζονται εβδομαδιαίως δεκα τέσσερις ώρες και σηκώνουν βάρη στα γυμναστήρια για να φουσκώσουν μπας και ρίξουν κανα γκομενάκι.
Τελικά βρήκα ένα χριστιανό πρόθυμο,δηλαδή χριστιανός δεν ήταν αφού μετά κατάλαβα ότι ήταν Αιγύπτιος, και του είπα να με σπρώξει προς τα πίσω αφού μπροστά δεν υπήρχε κενό.
Μόλις έκανα να ξεκινήσω να μια χαριτόβρυτος και καλλίπυγος νέα έρχεται και κολλάει πίσω μου!
Τα νεύρα μου σε δοκιμασία και εγώ σε απελπισία .Θάχανα και τον Αιγύπτιο που είχε προσφερθεί να με βοηθήσει και μετά θα έτρωγα άλλη μια ώρα παρακαλώντας άδικα τους κουρασμένους Ελληνες για βοήθεια!
Περίμενα λοιπόν να ξανααδειάσει μπροστά μου ,να με σπρώξει ο άνθρωπος πρώτα μπροστά και μετά πίσω.
Αυτό έγινε συνολικά τρείς φορές και κάθε φορά απελπιζόμουν μα περισσότερο σκεφτόμουνα τον ξένο άνθρωπο που χωρίς να δυσανασχετεί προσπαθούσε να με βοηθήσει και με το χαμόγελο παρακαλώ!
Επιτέλους το κάρο μούγκρισε και σαν να του είχαν κάνει τη λαβή Χάιμλιχ άρχισε να ζεί ξανά.
Μόνο που δε τον φίλησα τον Αιγύπτιο από τη χαρά μου, τον χιλιοευχαρίστησα και μετά από πέντε λεπτά το πολυπόθητο και πολύτιμο κίτρινο υγρό γέμιζε τα σωθικά του κάρου.
Φεύγοντας από το πρατήριο κοίταξα αυτούς πού μου είχαν αρνηθεί τη βοήθειά τους πριν λίγο και ένοιωσα αηδία ,αηδία που γίναμε έτσι σα λαός, εαυτούληδες ,μονοφαγάδες, βολεψάκηδες, ωχαδερφιστές.
Μακάρι ποτέ να μη χρειαστώ την ανάγκη σας παλιογαιδούρια!
ΥΓ. Αρχισα να το γράφω σαν δεύτερο σχόλιο εδώ http://www.aoratimelani.blogspot.com/ αλλά θα γινόταν σεντόνι και έτσι ανέβασα ποστ.
Η εικόνα είναι από εδώ sbouroi-blog.blogspot.com/
ΔΑΚΡΥΑ
Δεν είναι τίποτα στο σπίτι, Μάνα μου
να μη Σε φέρνει ολάκερη στη σκέψη,
- και μήτε τίποτα στη ζωή μου, Μάνα μου
που να μη τόχεις κάπως σημαδέψει.
Κι ούτε που κάνω βήμα, τώρα, Μάνα μου,
χωρίς οι λογισμοί Σου να με ζώσουν
καθώς αγγίζω ή αντικρύζω, Μάνα μου
το καθετί που μεταχειριζόσουν.
Κι όχι το καθετί, μονάχα, Μάνα μου,
δικό Σου, είναι μονάκριβο για μένα,
μα ως και τα μέρη, που περνούσες,
Μάνα μου, κι εκείνα τα θαρρώ σαν αγιασμένο.
Κι όχι τα μέρη εκείνα, μόνο Μάνα μου,
κάτι, για μένα, έχουν του παραδείσου,
- μα ως και τον ίδιο τον εαυτό μου, Μάνα μου,
τον αγαπώ, γιατί ήτανε παιδί Σου...
Ν.ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ
ΥΓ. Φτώχυνε ο κόσμος χωρίς εσένα... μου λείπεις μάνα.....
ΜΑΧΗ Μάιος 07,2008 17:33
Πρώτη μέρα μετά τη μεταμόσχευση του πνεύμονα και όλοι θέλουμε να ουρλιάξουμε από χαρά, αλλά προσπαθούμε να συγκρατηθούμε και να δούμε πως θα πάει και τις επόμενες μέρες.
Ολοι πάντως σκεφτόμαστε και τους συγγενείς του άτυχου παιδιού από την Κύπρο που έχασε τη ζωή του στα εικοσι χρόνια του, και καταλαβαίνουμε τον πόνο τους όμως δεν μπορούμε παρά να θαυμάσουμε τη μεγαλοψυχία τους και τη γεναιοδωρία τους. Την ώρα που ξέρουν ότι δεν θα ξαναδούν το δικό τους παιδί πρέπει να πάρουν την απόφαση να δωρίσουν τα όργανά του για να δώσουν ζωή σε άλλους συνανθρώπους τους και αυτό προυποθέτει και φανερώνει το μεγαλείο της ψυχής τους .Δεν τους ξέρουμε και πολύ πιθανό να μη τους γνωρίσουμε ποτέ δεν ξέρω και εάν επιτρέπεται κάτι τέτοιο όμως τους ευχαριστούμε με όλη μας την καρδιά και τους συλλυπούμεθα για το χαμό του παλληκαριού τους.
Τελικά κατάλαβα ότι δεν ήξερα και πολλά πράγματα για τη δωρεά οργάνων. Μπορώ να πω ότι υπήρχε και καχυποψία απο μέρους μου οσον αφορά στη διαδικασία όμως τώρα που κατ' ανάγκην ενδιαφέρθηκα και είδα από κοντά και επι τόσο καιρό, τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του ΕΟΜ του εθνικού οργανισμού μεταμοσχεύσεων http://www.eom.gr/article_detail.asp?e_cat_serial=001001006&e_cat_id=8&e_article_id=12 θα έλεγα ότι αξίζει τον κόπο όλοι μας να ενδιαφερθούμε τουλάχιστον να μάθουμε τι ακριβώς γίνεται και αν δεν μας καλύψουν οι απαντήσεις τότε να το απορρίψουμε.
Ομως το οτι είμαστε ουραγοί στην Ευρώπη στις δωρεές οργάνων δεν μας τιμά και πολύ γιατί αν τίθεται θέμα ενημέρωσης απο την πολιτεία το καταλαβαίνω αφού δεν υπάρχει οργάνωση και έτσι θάβονται και οι προσπάθειες των γιατρών,όμως μήπως είμαστε λίγο λέω λίγο και μείς εγωιστές ώστε να ασχοληθούμε για κάτι που μας φαίνεται απίθανο να μας συμβεί;
Τέλος πάντων εύχομαι να αλλάξει η πολιτική εκ μέρους της πολιτείας σ αυτό το θέμα για να σώζονται περισσότερες ζωές.
Επίσης πιστεύω οτι πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε ως πολίτες και να γίνουμε λιγότερο εγωιστές.
Θερμά ευχαριστώ στον κύριο Αλιβιζάτο και στην ομάδα του για το έργο τους!
Επιτέλους ήρθε το τηλεφώνημα που περιμέναμε τόσο καιρό! Ο Μπάμπης μας εισήχθη στο Ωνάσειο για την μεταμόσχευση των πνευμόνων που θα του ξαναδώσει πίσω τη ζωή του, τη ζωή του που άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη και χωρίς προειδοποίηση. Ο Μπάμπης είναι τριάντα επτά χρονών η χαρά της παρέας έπαιζε μπάλα έβγαινε χόρευε διασκέδαζε όπως κάθε άνθρωπος αισιόδοξος αυτής της ηλικίας.
Ολα ξεκίνησαν από κάποιες απλές εξετάσεις που κάνουμε όλοι όταν πρόκειται να ασφαλιστούμε σε κάποιον φορέα. Μια ακτίνα θώρακος, που έδειξε κάτι ύποπτο κάτι που έπρεπε να διερευνηθεί και μετα εξετάσεις και πάλι εξετάσεις και το πόρισμα από όλους τους γιατρούς το ίδιο -ίνωση- του είπαν που καταστρέφει τους πνεύμονες κάνοντάς τους σκληρούς και έτσι αδύναμους να τροφοδοτήσουν με οξυγόνο τον οργανισμό. Και μετά άρχισε η κορτιζόνη και όλα τα επακόλουθά της, δερματικά προβλήματα οστεοπώρωση και σιγά σιγά το οξυγόνο που του ήταν απαραίτητο εικοσιτέσσερις ώρες. Παρ όλα αυτά ο Μπάμπης ήταν αισιόδοξος και περίμενε. Είχε μπεί στη λίστα από πέρισυ τον Σεπτέμβρη και το μόνο που ζήταγε ήταν να μπορεί να αναπνέει χωρίς να υποφέρει.
Πριν απο τρείς μήνες τον ξανακάλεσαν όμως το μόσχευμα ήταν άρρωστο, και έτσι μετά από νοσηλεία στην εντατική και μετά σε θάλαμο για είκοσι μέρες περίπου γύρισε σπίτι ,όμως δεν ήταν ο ίδιος.Η κατάσταση είχε επιδεινωθεί και χρειάζονταν όλο και πιό πολύ οξυγόνο και σε συμπυκνωμένη μορφή. Και ενώ δεν ελπίζαμε πια ήρθε η ειδοποίηση για εισαγωγή.
Ξέρω πως δεν είναι κάτι εύκολο όμως αρνούμαι να έχω ακόμα και την παραμικρή αμφιβολία πως όλα θα πάνε καλά. Για μας που τον αγαπάμε αυτή θα είναι η ανάστασή μας . Να τον δούμε πάλι καλά! Οσοι φίλοι διαβάσετε αυτη την εγγραφή που μπορεί να έχει λάθη μπορεί να μην έχει ειρμό αλλά είναι αληθινή θα ήθελα να κάνετε μια θετική σκέψη για τον Μπάμπη μας ,να πάνε όλα καλά!
Ανθρωποι δηλητήριο..Σε πλησιάζουν και ξέρεις ότι δεν πρέπει ,ότι είναι τοξικοί και προσπαθείς να τους κρατήσεις μακριά, και μόλις νομίζεις ότι τα κατάφερες επανέρχονται πάλι με μία δηλητηριώδη επίθεση, ανατρέποντας ισορροπίες που έκανες καιρό να βρείς. Γνωρίζω ένα τέτοιο άνθρωπο. Κάποτε τον θεωρούσα φίλο μου και τον αγαπούσα, τώρα απλά τον λυπάμαι και σκέπτομαι ,τι σπατάλη αλήθεια, τι ξόδεμα ενέργειας σε λάθος σκέψεις και συναισθήματα.Τι μοναξιά.....
Ε ναι λοιπόν δεν πρόλαβα . Δεν πρόλαβα να το ζητήσω επίσημα ,όμως εσυ ήξερες.
Ηξερες το μοναδικό μου φόβο αυτό που με πάγωνε και με καθιστούσε ανίσχυρο .
Ηξερες γαμωτο. Το είχαμε συζητήσει ατέλειωτες φορές.Θυμάσαι; εσυ για μένα και εγω για σένα .Ποτέ δε φοβηθήκαμε το θάνατο ,μόνο την ανημπόρια. Γι αυτό τώρα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνεις αυτό. Πως μπορείς να με πουλάς τώρα που σε έχω ανάγκη, τώρα που είμαι στο έλεος των άλλων. Ηξερες πως δεν άντεχα ποτέ τον οίκτο κανενός,
Δεν ήθελα να είμαι βάρος σε κανένα ,ήξερες πως η ζωή για μένα δεν είχε νόημα αν δεν μπορούσα να είμαι αυτόνομος.Που είσαι τώρα λοιπόν που σε έχω ανάγκη να μιλήσεις αντί για μένα, να υπερασπιστείς τα θέλω μου, να παλέψεις, να μου δείξεις ότι
μ'; αγαπάς ...;ότι μ'; αγάπησες. Με πληγώνει που είσαι κοντά μου αλλά δεν κάνεις τίποτα. Πονάω αφόρητα τόσο που απορώ πως δεν πεθαίνω από την ένταση του πόνου, μέχρι να σταλάξει το μαγικό υγρό που με λυτρώνει για λίγο ,και όλα γίνονται θολά μέχρι την επόμενη επίθεση του άρχοντα πόνου. Τότε σε μισώ με όλη μου την ψυχή γιατί εσύ ήξερες . Μεχρι πριν λίγο καιρό έδινα μόνος μου τις μάχες και τις κέρδιζα. Δεν μπορώ να κουνηθώ πια ,σε λίγο θα κινώ μόνο τα μάτια μου . Αν μπορούσα ,θα έδινα μόνος μου ένα τέλος σ΄ αυτό το μαρτύριο που είμαι υποχρεωμένος να αντέχω, δεν ξέρω για πόσο, και για ποιο λόγο. Οι γιατροί ήταν
σαφείς : η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.
Και εγω περίμενα ότι θα κράταγες το λόγο σου, όχι ποτέ δεν θα σου ζητούσα να με σκοτώσεις εσύ, γιατί ήξερα ότι δεν θα μπορούσες και δεν ήθελα να κατηγορηθείς άδικα. Όμως περίμενα πως θα πολέμαγες για μένα, μετά από όλα αυτά που είχαμε πεί. Θα μίλαγες αντι για μένα.
Και τώρα εδώ με δεκάδες σωληνάκια που με κρατάνε στη ζωή που για μένα είναι θάνατος, υποχρεωμένος να χάνω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ την αξιοπρέπειά μου,
το δικαίωμά μου να ορίζω τον εαυτό μου ,να έχω τον τελευταίο λόγο.
Αν μπορεις ακόμα να καταλάβεις τι σου λέει το βλέμμα μου αφού δεν μπορώ να μιλήσω πια , να ξέρεις πως με απογοήτευσες πως νιώθω τόσο μόνος όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Μόνος απελπισμένος καταδικασμένος να περνάω ένα μαρτύριο που δεν μπορώ να κάνω τίποτα εγω για να ξεφύγω από αυτό. Δεν ήσουν τελικά δυνατή
Δεν άντεξες το βάρος και με παράτησες στα χέρια τους και στα μηχανήματά τους μια απόδειξη ότι η επιστήμη κάνει το έργο της. Δεν θα σε ξανακοιτάξω στα μάτια αφού δεν μπορείς να δείς μέσα στα δικά μου την απελπισία.
Αν μπορείς πάλεψε για το δικαίωμά μου να έχω ένα καλό και αξιοπρεπή θάνατο.
Αν μπορείς λύτρωσέ με ...;..
Βλάκα μια ζωή τα μέτραγες όλα. Τα πρέπει και τα θέλω σου. Πάντα χωριστά τα είχες αυτά τα δύο. Οποτε έκανες αυτό που έπρεπε φώναζαν απαιτητικά τα θέλω σου, και συ συμμορφωνόσουνα σαν καλό παιδί και έτρεχες να ικανοποιήσεις και αυτά γρήγορα -γρήγορα .
Μα πάντα αυτά τα δεύτερα έμεναν πιο αδικημένα γιατί τα πρέπει αφορούσαν άλλους, ενώ τα θέλω εσένα.
Ωσπου έφτασε η στιγμή που ούτε στα πρέπει ήσουν σωστός. Και πως να είσαι αφού ο ανικανοποίητος εαυτός σου δίψαγε για αυτά που δεν είχες το θάρρος να παλέψεις και να του δώσεις.
Και τώρα τι ; Βγήκε κάτι καλό από όλο αυτόν τον αγώνα δρόμου για σένα ή για κανένα άλλο; Βλάκα σκατά τα έκανες σε όλους τους τομείς, αηδία μου προκαλείς πια και δεν μπορώ ούτε να σε βλέπω.
Αν έκανες τουλάχιστον αυτά που ήθελες θα έπαιρνες στο τέλος την ευθύνη ,αλλά να, θα είχες τολμήσει.
ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΔΕΙΛΕ!
Δεν χαραμίζουν έτσι μια ζωή! Ας έδινες έστω μια μάχη!
265e-flash" wmode="transparent" width="425" height="355" /> ]10
265e-flash" wmode="transparent" width="425" height="355" /> ]YOUTUBE=
265e-flash" wmode="transparent" width="425" height="355" /> ]ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΦΩΝΗ Σ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Σπούργος Κακούργος
Το προφίλ μου
| Μάιος 2012 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
